| تبليغات | X |
دوشنبه پانزدهم بهمن 1386- 13:4 - هادی رفیعی
از دو عاشق دلباخته ی طالقانی (عزیز و نگار) چیزی شنیده اید؟ مردم طالقان اشعار این دو عاشق را از بر، برای هم می خوانند البته بیشتر می خواندند. عزیز و نگار، دو دلداده آردکانی، که به احتمال قریب به یقین، باید داستان عشق عزیز و نگار را آخرین حلقه گمشده دلدادگی عاشقان دانست که بارها در تاریخ ادبیات فارسی شاهد برخی از آنها بودهایم. این دو عاشق هیچ گاه داستانی خوب و خوش با پایانی خوب و خوش نداشته اند و سالهای سال مردم طالقان که آنها را خوب می شناسند با خواندن اشعار آنها می گریند. و این مسئله در خانواده ی ما از ابتدا بوده و کاملا طبیعی است و هر گاه به کوه و دشت می رویم بزرگترها اشعاری از آنها می خوانند و دلی صاف می کنند. و این تا حدی است که در پیش روی زنها که تحملشان کمتر می نماید، کمتر خوانده می شود و هر گاه قصد خواندن می کنند خانمها نمی گذارند. نگار نازنین برگرد و برگرد ... عزیز بشینه کنارم ... سلمباری رجا زنگی صدایه بشین بینین کدوم بنده ی خدایه اگر سبز قباس کاریش ندارید.. ... از دوستان اگر از این اشعار چیزی به یاد دارند برای ما هم بنویسند البته کتاب این اشعار در طالقان – شهرک – روبروی پمپ بنزین سابق هست.. تو تهران من پیدا نکردم
+ |
چهارشنبه سوم بهمن 1386- 17:23 - هادی رفیعی
آب... اگر چه بي صدا ترين ترانه بود تشنگي بهانه بود من به خوابهاي كوچك تو اعتماد داشتم چشمهاي عاشق تو را به ياد داشتم مي وزيد عطر سيب سمت خوابهاي ساده و نجيب من به جستجوي تو در هواي عطر موي تو رفت و آمد كبود گاهواره ها زير چشم روشن ستاره ها تا هنوز عاشقم تا هنوز صبر مي كنم ابر مي رسد باد مويه مي كند چكه چكه از گلوي ناودان ياس تازه مي دمد ياس تازه مي دمد تا هنوز تشنه ام تا هنوز تشنگي بهانه است آب بي صدا ترين بهانه است تا هنوز عاشقم تا هنوز صبر مي كنم ----------------------------------------------------------------- عبدالجبار کاکایی اميدوارم هر جا هست زنده باشه
+ |