پنجشنبه بیست و هفتم دی 1386- 23:23 - هادی رفیعی
- ترك حج كردم - به كجا؟ - به كوفه - چرا؟ - براي جهاد - با كه؟ - باجهل و فساد - لشگرت كو؟ - صدا زده ام، در گوش زمان
+ |
+ |
یکشنبه بیست و سوم دی 1386- 12:11 - هادی رفیعی
خبرها از طالقان حاکی از برف بسیار سنگین است به طوری که بسیاری از مردم طالقان به شهرهای بزرگ مهاجرت کرده اند. راستی در گذشته که مردم در منطقه می ماندند چگونه زندگی می کرده اند؟؟؟ ظاهرا این برف سنگینی که باریده بر روی این وبلاگها نیز تاثیر خود را گذشته است. و بسیاری از آنها را به تعطیلی کشانده بنده هم به علت امتحانات اگر بتوانم و دوام بیاورم مدتی به تعطیلات می روم.... با اجازه
+ |
پنجشنبه بیستم دی 1386- 17:17 - هادی رفیعی
تالار گفتمان سایت افتتاح شد http://talaqan.asianfreeforum.com لطفا بعد از ثبت نام در تالار از آن استفاده کنید.
+ |
چهارشنبه نوزدهم دی 1386- 21:12 - هادی رفیعی
دیدم به خواب خوش که بدستم پیاله بود...
خانه هایی پر از مهر و وفا --- آنجایی که معنایی از آرامش در آن منقش بود --- یادشان آباد
+ |
طالقان در گذشته های دور (برگرفته از پورتال طالقان)
چهارشنبه نوزدهم دی 1386- 21:9 - هادی رفیعی
مدنیت طالقان به دوران قبل از میلاد مسیح علیه السلام می رسد . شواهد تاریخی اثبات می کند که مدنیت در بعضی بخش های طالقان به بیش از 4000 سال پیش می رسد .
احتمالات تاریخ باستان گواه این مطلب است که طالقان تابع تاریخ قوم مارد بوده و یا دست کم از حوادث تاریخی ، مذهبی و اجتماعی مردم این منطقه به دور نبوده است .
اولین کسی که طالقان را از قلمرو « آماردها » دانسته ، آقای محمد علی گلریز در کتاب مینودر ( باب الجنه ) سال 1364 صفحه 24 بوده است .
« از گواهی های نویسندگان کلاسیک درباره زیستگاه آماردها بر می آید که ایشان میان کادوسی ها و تپور ها یعنی در بخشهای کنونی آمل و نوشهر و شهسوار و تکابن و طالقان و رودبار و الموت می زیسته اند » همین طور استنتاج ها و یافتن قرینه ها و اشارات جغرافیایی و نژادی نشان می دهد ، طالقان در زمان ایران باستان جزئی از سرزمین ماردها بوده است .
ابتدا متون منابع کهن مانند کتاب اوستا ، هرودوت ، سپس متون معاصر ،بررسی می گردد .
واژه «مرد»در گات ها ( اوستا ) به صورت « مرت » که در فرس هخامنشی « مرتیه » در پهلوی « مرتوم » و در فارسی « مردم » آمده است ، صفت است . یعنی ( در گذشتی ) ، ( نیست شدنی ) از ریشه مر است که در فرس هخامنشی به معنی « مردن » و در پهلوی «مورتن » است .
مرد یا مردم در فارس باستانی « مرتی » از ریشه « مر» به معنی مردن است . مارکوات لفظ مرد را به معنی « موذی » و هردوت از مارد به معنی « متقلب » نام برده است . به زبان ایرانی و بومی مرد _ آیمرد است و واژه های آمرت زبان کهنسال ارامنه و مردی – آی مردی – جوانمرد – جانمردی – گله مرد که امروزه در سراسر مازندران و گیلان به کار برده می شود . از نام باستانی این گروه سرچشمه می گیرد . در وندیداد ( اوستا ) فرگرد نخستین نیز از «مردها » ذکری به میان نرفته است ، ولی از این قوم با صفت اهریمن یاد شده است ، سومین و بهترین جا که اهورامزدا آفریدم مرو (مرگیانا ) نیرمند ، راستکار است . انگره مینو ( اهریمن مرگزا ) در مقابل آن مردها را آفرید » پس از فرگرد ( فصل یا بخش ) نخستین چنین می توان نتیجه گرفت ، که مردها یکی از قبایل قومی و مذهبی بودند ، که با قبایل زرتشتی ایران دشمنی می ورزیدند . همچنین استنباط می شود که دامنه تصرفات آماردها ، تا نزدیکی مرو را شامل می شده است .
دکتر محمد معین در جلد اول برهان قاطع ، درباره کلمه «مارد» می نویسد «Mardio نام قبیله غیر ایرانی Marda به معنی مضر و زیان آور ، در پارسی باستان amarda بسیار مضر و زیان آور است ، اسکندر آنان را گوشمالی داد و تحت اطاعت خویش آورد » البته در این باره باید متذکر شد که ماردها قبل از مهاجرت آریان ها , ساکن و بومی ایران بودند ، بنابراین بهتر بود دکتر معین به جای کلمه غیر ایرانی برای توصیف مردها از کلمه غیر آریانی استفاده می کرد . باید توجه داشت که این قوم آریانها این قوم مهاجر به ایران ، اقوام و طایفه غیر آریانی را پست می شمردند و بدین شیوه می خواستند برتری خود را ابراز کنند . شاید معنی مضر و زیان آور را نیز آنها به ساکنان شمال ایران ، قبل از مهاجرت آریانها داده باشند .
+ |
+ |