| تبليغات | X |
پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386- 17:16 - هادی رفیعی
شاهرود رگ حياتي اين سرزمين دير سال، از كوهپايه هاي شرقي آغاز و با طولي نزديك به 105 كيلومتر به غرب مي رود اين شريان آبي بيش از 15 رودخانه كوچك و بزرگ منطقه را كه از چشمه سارها و برفاب ها سرچشمه مي گيرند، همراه خود تا سپيد رود مي برد تا با آبهاي قزل اوزن آميخته و راهي درياي خزر شود. سد مخزني طالقان كه به تازگي افتتاح شده است با ظرفيت 420 ميليون متر مكعب كه بر روي شاهرود ساخته شده، نقطه عطف مهمي در تاريخ، جغرافيا و محيط زيست منطقه محسوب ميشود و تحولات و آثار عظيمي را از خود بر جاي خواهد گذاشت. طالقان با وسعتي حدود 1300 كيلومتر مربع در 36 درجه و 12 دقيقه عرض شمالي و 50 درجه و 47 دقيقه طول شرقي در شمال رب شهر تهران قراردارد، ميانگن درجه حرارت ساليانه در طالقان حدود 5/9+، متوسط حداكثر 5/27+، و متوسط حداقل 3/11- درجه سانتي گراد و ميانگين بارندگي ساليانه حدود 500 ميليمتر است. روستاهاي زيباي طالقان در دامنه هاي جنوبي و شمالي ، در ارتفاع 1400 تا 2600 متر از سطح دريا ، در امتداد رودخانه ها و كنار چشمه سارها پراكنده شده اند. طالقان از سه بخش پايين طالقان، ميان طالقان، و بالا طالقان تشكيل شده است. جاذبه هاي طبيعي طبيعت روح نواز طالقان بعنوان مهمترين جاذبه منطقه، گردشگران بسياري را بسوي خود جلب مي كند. قله استوار شاه البرز با ارتفاع 4200 متر در بلند ترين نقطه مرز طالقان و الموت و قله هايي همچون - سات، بام، ناز، كهار، زرينه كوه، لشكرك و كلوان با ارتفاع بين 3400 تا 4400 متر به همراه غارهايي مانند - مرغ بند در ناريان، كله سنگ در دنبليد ،خلي زر در وركش و غارهاي بزج و بادامستان و نيز آبشارهاي - سفيد آب در غرب شاه البرز ،شل بن در غرب بزج، تره نو در جرينان و آبشارهاي آسكان، سوهان و كركبود ،مجموعه اي متنوع و كامل را براي دوستداران طبيعت فراهم آورده اند، نزديكي به ارتفاعات علم كوه و تخت سليمان و نيز وجود چند مسير راه پيمايي كم نظير كه طالقان را به سواحل درياي خزر مربوط مي كند بر جذابيت هاي اين منطقه افزوده است. ويژگيهاي تاريخي ،طبيعي و فرهنگي طالقان موجبات ظهور مشاهيري در زمينه هاي گوناگون هنري مانند - خط ، نقاشي و موسيقي را فراهم آورده است و بزرگاني همچون -درويش عبدالمجيد طالقاني ( استاد بلا منازع خط شكسته )، ميرعماد و غلامحسين امير خاني (اساتيد گذشته و معاصر خط نستعليق )و استاد استادان موسيقي ،غلامحسين درويش (درويش خان ) را در دامان خود پرورانده است. جاذبه هاي فرهنگي، تاريخي منزل آيت الله طالقاني در گليرد و يادمان، درويش عبدالمجيد طالقاني در مهران از آثار ديدني و تاريخي و فرهنگي طالقان به شمار مي آيند. از ديگر آثار و بناهاي تاريخي طالقان - براي مانده از آسيبهاي طبيعي - ميتوان به برخي قلعه ها، امامزاده ها، مقابر، حمام ها و آسياب هاي آبي اشاره کرد. ارژنگ قلعه در ميناوند ، قلعه منصور و قلعه كيقباد در شمال هرنج ، قلعه دختر در گته ده ، قلعه پراچان و قلعه فاليس ،امامزاده هارون در جوستان ، شاه محمد حنيفه در كركبود ،امامزاده زكريا در ميراش ،امامزاده ابراهيو در در تكيه ناوه و نيز امام زاده هاي روستاي هاي سيد آباد، اورازان، كش، كشته رود، كلاه رود، اسفاران، خچره، بقعه مير در وشته، و مقبر پيران در ديزان، مهران، گته ده و اوانك، بقاياي آسياب هاي آبي در برخي از روستاها و نيز آثار نهر بزرگ انتقال آب از طالقان به قزوين در امتداد قله هاي رشته كوه هاي جنوبي طالقان، بسيار ديدني است.
چهارگوشه ایران: طالقان
ديدنیها - همشهری آنلاین:
منطقه ييلاقي طالقان با مردماني مهربان، مهمان نواز و فرهنگ دوست در ميان كوه هاي برف گير البرز از غرب ارتفاعات كندوان تا 40 كيلومتري شرق قزوين دامن گسترده است.
تابلوي ورودي طالقان از اتوبان تهران – قزوين 
سد آب برگردان طالقان جهت رساندن آب به مزارع
نمايي از طبيعت طالقان 
نمايي از شاه البرز طالقان 
نمايي از جاده طالقان 
نماي از منزل گلي مرحوم طالقاني 
بارگاه امامزاده ابراهيم
نماي ورودي جاده امامزاده ابراهيم 
نمايي از پايين طالقان از بالاي گردنه ابراهيم اباد
نمايي از بالاي گردنه و شاه البرز 
نمايي از روستاي دیدنی محسن آباد 
نمايي از روستاي گوران
نمايي از طبيعت روستاي جوستان 
بارگاه امامزاده هارون از فرزندان امام موسی کاظم(ع)
نمايي از روستاي هرنج
+ |
پنجشنبه بیست و نهم شهریور 1386- 16:58 - هادی رفیعی
در مورد سد طالقان و پيرامونش بسيار گفته ايم و شنيده ايم متن زير مقاله اي در همين باب است كه توسط مسعود رفيعي طالقاني. چاپ شده در روزنامه تازه بسته شده ي هم ميهن. توجه شما طبيعت دوستان و فعالان محيط زيست را به اين مقال جلب مي كنم. آغاز يك پايان مسعود رفيعي طالقاني:هنگامي كه كلنگ احداث سد 420 ميليون مترمكعبي طالقان به زمين خورد، افكار عمومي نزد جماعتي كه به نوعي با طالقان در ارتباط بودند به دو دسته تقسيم شد. دسته اول را افرادي تشكيل ميدادند كه سوداي پيشرفت اقتصادي و ترقي منطقه را در سر ميپروراندند و چنين ميپنداشتند كه در آيندهاي نه چندان دور، املاك موجود در طالقان به بهاي گزاف مورد تقاضاي مشتريان شهرنشين و البته شهرگريز قرار ميگيرد. دسته دوم متشكل از كساني بود كه نه سوداي ترقي و پيشرفت اقتصادي بلكه دلهره و ترس از ويراني زودهنگام ديار اجدادي، وجودشان را فرا گرفته بود، خواه اين افراد در زمره عوام مردم قرار ميداشتند كه گاهي از عمر را با دغدغههاي فرهنگي سر ميكنند و خواه مردمي باشند كه تمام وقتشان را به كار فرهنگي اختصاص ميدهند. به هر رو مقاومت در برابر چنين تصميمي به هيچ عنوان قابل انجام نبود و همگان ميبايد تن به اتفاقاتي ميدادند كه انتظارشان را ميكشيدند. در ايران تكرار تجارت تلخ گذشته نه امري غيرملموس بلكه واقعيتي اجتنابناپذير است و تاريخ ذهن هر كس دستكم تعدادي هرچند اندك از اين تكرار تجربيات را گواهي ميدهد. از مناطق زيباي طبيعي نظير كلاردشت، كه امروز هزينه ناكارآمدي مديران وقت خود را ميپردازد، گرفته تا مكاني تاريخي همچون پاسارگاد و مقبره كورش كه بهرغم انتقادات فراوان دلسوزان ميراث فرهنگي با آبگيري سد سيوند در معرض خطر نابودي قرار دارد، همه و همه گواهي بر اين مدعا هستند. پس از آنكه مهندسان و تكنسينهاي چنين قرارداد فاينانس خود را با موفقيت به انجام رسانده و ديواري عظيم را بر سر راه طالقان رود قرار دادند و سد طالقان را با يكي از نادرترين نيروگاههاي آبي جهان،احداث كردند، پروژه تكرار ناكارآمديها، تازه آغاز شد. پايان ساخت يك سد عظيم منجر بود با آغاز ويراني منطقهاي زيبا و اين تنها دستاورد تكنولوژي و رونق براي طالقان بود كه اين بار انتخاب شده بود تا آب شرب شهري را تامين كند كه منشأ تمركزي كشنده است. ساخت يك سد در درهاي كه از زيباترين چشماندازهاي كوهستان سترگ البرز است، هرچند بر زيبايي اين چشمانداز و منظره افزوده و هواي منطقه را بيش از پيش مطلوب طبع ساكنان و گردشگران ساخت اما توريستي اعلام شدن اين منطقه كه تنها دو ساعت فاصله زماني با تهران دارد از سوي افتتاحكنندگان سد طالقان و عدم وجود برنامه مدوني كه بخواهد گردشگري و توريسم را در طالقان سامان بخشد اين بار سرزمين زيباي طالقان را در معرض خطري جدي قرار داد. نابودي يك سرزمين نه به معناي ويراني بناها و درهم فروريختن كوهها و دشتها بلكه به مثابه از ميان رفتن مولفههاي مثبت زيستمحيطي و از آن مهمتر فرآيند تخريب فرهنگي آن سرزمين است و تا طالقان البته امروز از اين هر دو بيبهره نيست. چه از گردشگراني كه با اتومبيلهايشان به دامن كوه و دشت پناهنده ميشوند و تنها از خود زبالههايي ماندگار برجاي ميگذارند و چه از هجمه فرهنگي بيگانه كه به طريق اجتنابناپذير آموزههاي بومي منطقه را تحت تاثير قرار ميدهند. به هر رو فراموشي مقبره شمس تبريزي در خوي، مافياي قدرت در جريان تهديد ميدان نقش جهان توسط يك بناي تجاري- اداري به نام جهاننما و آبگيري بيمحاباي سد سيوند،اولين حادثه دردناك فرهنگي- اجتماعي نبوده است و هجوم گردشگران شهرنشين، تخريب محيطزيست و طبيعت و حفاريهاي غيرمجاز در طالقان نيز آخرين آنها نخواهد بود. پس ميتوان از اين گفتار كوتاه اين نتيجه را درك كرد كه سوداي پيشرفت و ترقي و زيادهخواهي ما چيزي نيست جز آغاز يك پايان.
+ |
+ |
