بخوانيد:

البته آب ريخته را نتوان به كوزه باز گرداند، اما قانونى هم تدوين نشده كه فكرش را منع كرده باشد .

اگر عمر دوباره داشتم مى كوشيدم اشتباهات بيشترى مرتكب شوم. همه چيز را آسان مى گرفتم. از آنچه در عمر اولم بودم ابله تر مى شدم. فقط شمارى اندك از رويدادهاى جهان را جدى مى گرفتم. اهميت كمترى به بهداشت مى دادم. به مسافرت بيشتر مى رفتم... از كوههاى بيشترى بالا مى رفتم و در رودخانه هاى بيشترى شنا مى كردم. بستنى بيشتر مى خوردم و اسفناج كمتر . مشكلات واقعى بيشترى مى داشتم و مشكلات واهى كمترى. آخر، ببينيد، من از آن آدمهايى بوده ام كه بسيار مُحتاطانه و خيلى عاقلانه زندگى كرده ام، ساعت به ساعت، روز به روز. اوه، البته منهم لحظاتِ سرخوشى داشته ام. اما اگر عمر دوباره داشتم از اين لحظاتِ خوشى بيشتر مى داشتم. من هرگز جايى بدون يك دَماسنج، يك شيشه داروى قرقره، يك پالتوى بارانى و يك چتر نجات نمى روم. اگر عمر دوباره داشتم، سبك تر سفر مى كردم .

اگر عمر دوباره داشتم، وقتِ بهار زودتر پا برهنه راه مى رفتم و وقتِ خزان ديرتر به اين لذت خاتمه مى دادم . از مدرسه بيشتر جيم مى شدم.. گلوله هاى كاغذى بيشترى به معلم هايم پرتاب مى كردم . سگ هاى بيشترى به خانه مى آوردم. ديرتر به رختخواب مى رفتم و مى خوابيدم. بيشتر عاشق مى شدم. به ماهيگيرى بيشتر مى رفتم. پايكوبى و دست افشانى بيشتر مى كردم. سوار چرخ و فلك بيشتر مى شدم. به سيرك بيشتر مى رفتم .

در روزگارى كه تقريباً همگان وقت و عمرشان را وقفِ بررسى وخامت اوضاع مى كنند، من بر پا مى شدم و به ستايش سهل و آسان تر گرفتن اوضاع مى پرداختم. زيرا من با ويل دورانت موافقم كه مى گويد "شادى از خرد عاقل تر است"

یک ضرب المثل چینی می گه یه عکس خیلی چیزا رو تو خودش جا می ده که با حرف زدن نمیشه گفت

برای زندگی کردن نیاز نیست منتظر یه اتفاق بزرگ باشید شاید باید از همه چیزای دور و بر بهتر استفادده کنیم

به شهرمون دوباره نگاه کنیم

به خیابوناش

به مردمش

به دوستا

به برج بلندش که یه کم کج شده.. چاره ای نبود صافش جا نشد

آره دیگه ما اینیم

البته کمی متفاوت

اسم قله بند عیش - ارتفاعات تهران مشرف به ده سولقان

چند تا عکس گرفتم

قله بند عیش تهران

نمایی از ده سولقان از فراز قله بند عیش

نمایی از روستای سولقان از بالای قله بند عیش تهران

نمایی از قله بند عیش و موتورم که باهاش تا قله رفتم

نمایی از قله بند عیش

امیدوارم از تصاویر لذت برده باشید

من که خیلی بهم حال داد بهتون پیشنهاد می کنم این قله رو از دست ندید. ارتفاعات تهران بالای پارک کوهسار

بعضی از اوقات وقتی که از یک کار سخت و کسل کننده روزانه به خونه بر می گردم در مورد کار خسته کننده روز بعد با خودم کلنجار می رم و تو ذهن آدم پر میشه از افکار مختلف و گیج کننده. انقدر خیابونها و مردم برات تکراری می شن که احساس می کنی همه دارن فقط دور خودشون می چرخن.

امروز وقتی مثل همیشه داشتم به خونه بر می گشتم و به فکر انجام امورات یکنواخت بودم که یه اتفاق جالبی برام افتاد.

تو اتوبان رسالت بعد از تونل توحید با یک مرد فرانسوی روبرو شدم یه مرد با یک دوچرخه و یک نقشه. دل دل کردم که برم باهاش صحبت کنم و بعد از یه کم تعقیب خلاصه تصمیم گرفتم باهاش صحبت کنم. اون خیلی خوب سلام کرد. به طوری که اول شک کردم ایرانی باشه.

ازش پرسیدم فارسی بلدی؟

گفت نه انگلیسی حرف می زنم. و گفت که الان سه ماه داره پا می زنه و از فرانسه با دوچرخه 7000 کیلومتر رو طی کرده و امشب تو کرج می مونه و بعد حرکت می کنه به سمت جنوب ایران و بعد هم به دبی و...

اون یک مرد امیدوار و پر تلاش بود بعضی جاها رو دوچرخه بلند می شد و به سختی رکاب می زد.

و امروز من بعد از مدتها با یک امید تازه ای روبرو شدم. نمی تونم احساسمو بیان کنم. اما به نظر من بعضی آدمها فرشته هستند از طرف خدا. ایین فرشته برای بازگردوندن امید به مردم فرستاده شده بود.

متشکرم بایسیکل ران

An Angel to Bring Back Hope to People

Some times some body become hopeless and bored from a hard day work.

Today, after a hard day work when I come back to home. I saw a man, a bicycle driver in Resalat highway.

He ride bicycle from France to Iran for 3 month and after 7000 kilometers.

He was a hopeful man and I think he was an angel to bring back the hope to people of the world.

And I just can say: Ride Your Bicycle Because of the people of the world.

Good Luck ANTOINE